آنقدر اینروزها در روزمرگی های بیان نشده ام گم می شوم که فراموش می کنم که مدتیست  دارم مثل ماشین زندگی می کنم...
دو روز پیش این رویه رو کمی تغییر دادم... و به طور شگفت انگیزی احساس خوبی رو دارم تجربه می کنم.... (یک روز از هفته رو کاملا خالی کردم تا بتونم بخش کمی از بیخوابی های تو هفته رو جبران کنم)

در هر صورت مهم نیست...

این پست رو زدم که تو تاریخ پاره یادداشت هام ثبت بشه:

شناس های  تاریخ... هیچوقت به شکست تو ایده هاشون فکر نکردند...همیشه اهل ریسک بودند....
خیلی سخته...که بتونی یک عده از افراد رو طوری با انگیزه نگه داری که آینده اون کاری که انجام می دهند رو با وضوح و با ریزولوشنی که خودت میبینی ...ببینند..
چندین ساله که دارم یک عده جوون کوچیکتر و بزرگتر از خودم رو به همین سبک تو یک مسیر قرار میدم....سعی می کنم کلی انرژی و انگیزه به این جمع تزریق کنم...خیلی سخت بود....خیلی سخت هست...و خیلی سخت تر هم خواهد شد...
اما خدا رو هزارمرتبه شکر...هر روز دارم صبور تر و ...امیدوارتر می شم...و هر روز هم این جمع داره تصویر آینده ای که در نظر داشتم رو واضح تر می بینه...هر روز همدل تر و هماهنگ تر میشند

انسان ها همیشه برای همدیگر وسیله بودند....
خدا رو هزار بار دیگر شکر...که ظرف چند ماه گذشته با کسانی تو زندگیم آشنا شدم... که باعث شد برای هم وسیله بشیم .. و یک شالوده محکم پیاده کنیم....شالوده ای بری برای پیاده سازی دیوارهای که در طول چندین سال هر کدام ساخته بودیم....و برای گذاشتن تک تک آجرهاش ...تلاش کردیم...
البته هیچوقت نمیشه از دیگران توقع داشت که به اندازه خودم به کاری که انجام میدم ایمان داشته باشند...هرچند که لطف دارند و بعضی مواقع برای انرژی مثبت هم که شده بیان می کنند اما خودم میدونم...که هیچکس مثل خودم  اون سکانس آخر رو نمببینه...بنابراین باعث میشه که یک خورده بیش از بخشی که باید وقت بذارم...برای اون ایده وقت بذارم.... منم همیشه اسیر همین ایده هام بودم به قول ترانه سرای یکی از آهنگای چاوشی که نمیشناسم! شاید:

من اسیرم تو فقط لحظه مردن من..
می تونی وا کنی این یوغو از گردن من...

زحمت داشت و خیلی هم داشت و دوستان هم خیلی کمک کردند.... و این سکوت چند ماهه مربوط هست به مشغله ای که سر این موضوع داشتم....

این رو  بذارید به حساب یک مقدمه برای خبر بزرگ! ...که انشاال.. هفته دیگه اگر عمری باقی باشه اعلام می کنم...
در پایان جا داره از محسن چاوشی؛ یگانه علی علیزاده و مهمتر از همه داریوش عزیز که منو تو...این مدت تنها نگذاشتند!!! با آهنگاشون... تنهایی ذهنی ،احساسی! من رو پر کردند تشکر زیاد کنم..

نمی دونم مشکل از کجاست...ظاهرا که همه چیز درست پیش رفته و منم الان باید با توجه به کارایی که تو این چند وقت انجام دادم و به زودی اعلام می کنم...در پوست خود نگنجم..

اما یک جای کار مشکل داره...اونقدر که از پست آخرم نتونستم حرفی بزنم...

نمیدونم یه حس عجیبی دارم....

و حتی نمی دونم خوبه یا بده...شاید مال خستگی بیش از حد این چند وقته... شاید...نمی دونم...

.

قفل کردم

معمولا فعالیت کسایی که دوست دارم رو خیلی دنبال می کنم.... حالا طرف می خواد پرزدنت باشه یا خلبان! یا هیچکاره...زیاد فرقی نمی کنه...اگر دوسش داشته باشم دنبال می کنم...

هر بار که وارد وب سایت Celine Dion می شدم و از تاریخ های کنسرت های تور جهانی آلبوم Taking chances رو می دیدم .... کلی در کف عظما فرو می رفتم که ای خدا ای کاش! منم می تونستم و تو یکی از این کنسرت هاش شرکت می کردم...شاید خیلی خنده دار باشه...ولی حتی از بچگی دوست داشتم!! برای این بشر ویدئو بسازم هنوزم آرزومه!!!!....خدا رو چه دیدی ...می گویند آرزو بر جوانان عیب نیست.... خلاصه تو همین احساسات و توهم های فانتزی شیک غوطه ور بودیم تا اینکه چند هفته پیش دیدم HeDiYe عزیز تو انجمن دی وی دی کنسرت Boston  سلن دیون رو برای دانلود گذاشته ....

همون شب با تمام قوا به پهنای باند حمله ور و به IDM اقتدا کردیم....جا داره از امدادهای غیبی سرویس RapidBaz هم تشکر کنم :دی ....در هر صورت...24 پارت رو دانلود کردیم....منتها از اونجایی که متاسفانه تنها چیزی که به سادگی تو دست بال من این روزا پیدا نمیشه اندکی وقت آزاد هست...این قضیه  باقی موند....تا اینکه امروز عصر.. سر یک قضیه و یک ملاقات کاری... مجبور شدم تا KLCC برم... و توی راه برگشت چشمتون روز بد نبینه.... یک دفعه پوستر فروش DVD رسمی این کنسرت رو درب یکی از فروشگاه های DVD دیدم و .. چند لحظه بعد می تونید یاشار رو تصور کنید که با صورتی شدیدا جو زده و خوشحال!! تو مترو نشسته و پیش به سوی منزل به کاور DVD خیره شده و از اینکه از خواننده مورد علاقش حمایت کرده بسی احساس غرور می کنه .....

واقعا این بشر اسطوره.... عاشق تمام کاراشم حتی اون دیونه بازی هایی که روی صحنه در میاره... (البته کمتر شده :دی)....واقعا فوق العادست... الانم ساعت 6:03 هست و تا کمتر از 3 ساعت دیگه باید سر جلسه امتحان باشم..اما مگه میشه از خیر این کنسرت گذشت...

Share ]]> http://admin.bvs.ir/?feed=rss2&p=264 0 http://admin.bvs.ir/?p=262 http://admin.bvs.ir/?p=262#comments Wed, 12 May 2010 00:00:56 +0000 Yaashaar http://admin.bvs.ir/?p=262 مدتی بود از نامبرده خسته شده بودم....

This post is password protected. To view it please enter your password below:

Password:

سلام!

یاشار: وجدان عزیز چرا کاری می کنی که اینقدر بنویسم و پست هام طولانی بشه؟

وجدان یاشار: بابا این همه حرف مونده...نمیشه که مثل لاست سیزن به سیزن بزنی آخر هم ماسمالی کنی! باید دو سه پست هی اینطوری بنویسی تا کمتر شه..و اصلا هم راه نداره...هرچی بخوای حذف کنی به حق مطلب جفا کردی ...جناب یاشار! وبلاگت Twitter که نیست 150 یا 160 کاراکتر مصلحتی بنویسی که آپ کرده باشی و توجیه کنی بگی مینیمال نوشتی!! هر چند پست یکبار مورد نداره ولی نه همیشه! اونطوری بعد از چند وقت وبلاگت شده شبیه شیر پاستوریزه ای که زمان خودش خوشمزه بوده ولی الان اونقدر کپک زده و سبز شده که بعد از جند وقت معناش رو از دست میده و قابل تشخص نیست...چرا که اون سفیدی در تاریخ خودش معنا داشته! و الان که شرایط فرق کرده..دیگه اون مینیمال کاربرد نداره!..اینجا چیزی شبیه دفتر خاطراتت هست!! پس بهش اهمیت بده ...اصلا ببینم یاشار بی شعور! به تو چه!؟ نمیخوای و حوصله نداری بخونی! نخون! مجبورت کردم؟

یاشار: وجدان عزیزم شما به روح اعتقاد داری؟

خوب با این توضیح گویا   بگم که این پست در ادامه پست قبل است....و اگر حال خوندن ندارید میتونید از خوندن پ ن ها صرف نظر کنید زیرا صرفا مطالب تکمیلی هست! اما خوندن عنوان دو پست بعد رو که پایان مطلب نوشتم شدیدا توصیه می کنم ..

روزهای آخر ایران...روزهای بسیار تلخ و شیرینی...بود..تلخ به واسطه اینکه یک دفعه در کمال ناباوری هر چقدر هم که آماده شده باشی باز هم زمان اونقدر سریع و با استرس می گذره و این سرعت زیاد اتفاقات و خداحاظی هایی که خودتم باورت نمیشد داری انجام میدی ...این تلخ بودن رو رقم میزد...شیرین هم بود...آره..شیرین...چون که ظرف یک شب...وقتی که با فلان دوست بودی..کل خاطرات شیرین این چند ماه رو با هم مرور می کردید و این واقعا لذت بخش بود...

به واسطه رشته ام (مهندسی نرم افزار) 6 ماه آخر رو در شیراز بودم...و تازه دو سه ماهی بود که یخ بچه های شکسته بود و ...به قول معروف اکیپمون منسجم شده بود ...البته کلا تمام اون 6 ماه بهترین دوران من از لحاظ تحصیلی و زندگی اجتماعی بود!!! به معنای واقعی کلمه!...اما خوب سه ماه آخر واقعا خوش گذشت ...
و هنوز هم باورم نمیشه که دیگه کنار اون دوستای دختر و پسر واقعا دوست داشتنی که داشتم نمی تونم باشم...میدونید همیشه...دوست بهترین چیزی که یک انسان میتونه تو زندگی داشته باشه...و دوست دانشگاهی کلا ویژه تر هست...کسی که با نهایت اختلاف سنی دو سه سال... یا هم ترم خودت هست یا بالاتر یا پایین تر...و نکته اینجاست که این دوست همه اون چیزی که تو زندگی درسی خودت که مطمئنا بخش عمده از دغدغه زندگیت رو دربر گرفته با تو شریک هست...و حس اینکه تو این مورد تنها نیستی...به آدم احساسی مثل  امنیت خاطر می دهد...نمی دونم چرا ولی ..از استرست کم می کنه و این خودش باعث میشه زندگی برات زیبا تر باشه..و راحتر به اون اصطلاحا Passion و علاقه خودت بپردازی...

من دوستای خیلی خوبی تو شیراز داشتم..چه دختراش چه پسراش همه یونیک و تک بودند و الان به تک تکشون افتخار می کنم دلم برای همه دوستان پسر که خودمون ورژن جدید JackA-S^^^-S می نامیدیم! خیلی تنگ شده...دوستان دختر هم که جای خود دارند و در واقع دختر شیرازی! که دیگر جای شرح و تفصیل نداره و از قدیم در ادبیات ترانه سریان ما  جا داشته و به جمالات و کمالات این گونه بشری همه آگاه هستیم مطلبی که شخصا توی این چند ماه از این گونه خاص متوجه شدم اینه که جدا از بحث اون جمالات... قلب بسیار مهربون و پاکی دارند...

خلاصه همیشه گفتم.... اگر یک ماه دیگر شیراز درس میخوندم.. به قول آقای ماهی صفت...شاید وصلت می شد شب می ماندیم دیگه..

این دوستان عزیزم روز آخری که بنده به طور رسمی* شیراز بودم لطف کردند و دور هم جمع شدیم و یک اصطلاحا Goodbye پارتی چند ساعته به مناسبت راحت شدن بچه ها از دستم  :دی برگزار شد...البته خبر خاصی نبود یکم راحت بودیم و آهنگ و کیک و قر و شوخی و خنده و ...همش فان و خوش گذرونی و خالی کردن انرژی...
بعله! خلاصه دوستان لطف کردند و طی مراسمی یک کیک خیلی  خوشمزه! هم گرفتند همون که اول پست عکسشو می بینید...و بماند که چقدر خوش گذشت و شیرین بود و لذت بخش ..اون چند ساعت ...وقتی مثلا فلانی یک دفعه می اومد داخل و اصلا انتظار دیدنش رو نداشتی و اینکه چقدر یکدفعه خوشحال شدم و ...و چقدر هم تلخ بود..اول کار هم من یک خطبه یک دقیقه ای خوندم! که خلاصش اینه که : من دوران دبیرستان زیاد جالبی نداشتم و الان به جز چند تا آثار باستانی خوب و سالم (مثل آرش و یکی دو تای دیگه) از اون دوران با کسی رابطه زیادی ندارم..زیاد ازشون خوشم نمی اومد...با مد من سازگار نبودند....اگرچه با همشون دوستم و اگرم همدیگر رو ببینیم کلی...ذوق می کنیم اما..خوب...از بچه های تهران هم که خوب هما و رضا و مریم  یادگاری های دوران دبیرستان هستند...و دم همشون گرم..خلاصه اینکه این 6 ماهی که شیراز بودم یک بخش بزرگی از بهترین خاطرات زندگی شخصی منو تشکیل میده و دوستانی که باهاشون آشنا شدم...همیشه تو قلبم می مونند و به همه شون افتخار میکنم...

[ در همین هنگام یک بادکنک روی شوخی به سوی بنده پرتاپ می شود که بنده هم روی شوخی ازشون درخواست پرتاپ گوجه فرنگی می کنم :دی ]

بدیهی هست که برای خوندن ادامه پست باید روی Continue Reading کلیک کنید؟!

لطف دوستان دختر و پسری که بنده در شیراز داشتم تا حدی بود که شب! ساعت 7:30 شب اومدند...ترمینال کاراندیش!.. (می تونید یک جایی مثل ترمینال جنوب تهران یک نموره مخوف تر! فرض کنید)  چند تا از دوستان صمیمی دختر و چند تا از دوستان صمیمی پسر مثل سالار! (SaLaR) و عارف (Schnitzer) و محمد...و تا آخرین ثا آخرین ثانیه با من بودند و حتی سوار اتوبوس شدند که داد راننده هم در اومده بود!! و بعدش هم تا خارج شدن اتوبوس از ترمینال هنوز کنار اتوبوس بودند و بای بای..و کلی چیز میز که فلان دوست دختر لطف کرده بود گرفته بود و فلان دوست هم که لطف کرد چون ما با سالار اینا یکم دیر رسیدیم..رفته بود بلیط رو زودتر گرفته بود (که البته اشتباه هم گرفته بود! ) اما در هر صورت من هرچه قدر از لطف این بچه ها بگم کمه!...اصلا اینقدر اون روز به من محبت داشتند که ممکنه خیلی چیزا رو از قلم بندازم...اون سر رسیدی که گرفتند و توش.. همه یک جمله نوشتند و ...خیلی چیزها...که دم همشون گرم و از اینجا هر کدومشون رو چند بار می بوسم.. :* :* :*

تهرانم که مثل همیشه هما (Homa) عزبزم همراه با رضا (Reza) دوست داشتنی و مریم(Maryam) عزیز که قبل از عید برگشته بودند ایران و صباجون دوست مشترک من و هما  اون لحظات خیلی قشنگ رو توی اون مکان فوقالعاده برام ساختند  تا دوباره این خداحافظی ظاهری...با مرور خاطرات شیرین شب نشینی هامون همراه بشه..و لذت خیلی زیادی که داشت ... و چقدر انرژی خالی کردیم و خنده و شوخی و قر و ..اشک و ..اشک و ...دم همشون گرم...و دلم برای تک تکشون یک ذره شده با اینکه با همه اینا هنوز اینترنتی در ارتباطم :دی
علیرضا (EthanRom) و حسین عزیز (Sheinos) و حمیدرضا (GodFather) و آقای جولایی (Parsa) رو هم جداگانه یا همراه با علیرضا دیدم و چند ساعتی رو به بهانه خداحافظی و البته یک مساله دیگر با هم بودیم....

باقی دوستان رو هم مثل آرش(Arash) و میلاد (ورژن بدون V) و سلمان و سیاوش و استاد سعیدی و  بچه های رفسنجان و کرمان رو هم جداگانه در هفته آخر دیدم و با هر کدام یا هر گروه هم چند ساعتی به همون بهانه قبل مرور خاطرات کردیم...

از GoodBye پارتی و ملاقات هایی که با دوستان داشتم...آلبوم هایی رو توی FaceBookم قرار دادم که اون عکسی رو که بالا می بینید مربوط به همون سری عکس هاست...بدیهی است  که همه نمیتونید همه آلبوم های در این رابطه رو ببینید و بسته به چشم بصیرتتون داره...چون هر آلبوم برای عده ای مشخص قابل نمایش هست...

پ ن 1: شیراز از دید من به عنوان آدمی که توی 6 7 ماه گذشته به خیلی از نقاط و شهرهای مختلف ایران به واسطه پروژه های برنامه نویسیم یا هنری سفر داشتم...واقعا شهریست که بعد از تهران به نظر من حداقل Basic فاکتورهای اجتماعی رو برای رفت و آمد جوانها به خصوص وقتی که بحث سر رفت آمد مختلط می شود داره و مردمش هم به همین نسبتا این مساله براشون جا افتاده هست...اما با این وجود از اونجایی که شیراز یکسری بگراند مذهبی همیشه داشته..برخی مسائل فرهنگی هنوز به اون شکل جا افتاده نیست (با اینکه از خیلی جاها بهتره..)  مثال می زنم:
یک نمونه اینکه اگر شما در دانشگاه بخواید با دوستان غیر هم جنس (یا کلمه ای که روی شوخی بعضا میگم: ناجنس!) خودتون بیرون برید حتی به یک کافیشاپ معمولی خوب در صورتی که خدایی نکرده یکی از دوستان همدانشگاهی از نوع حسود شما رو ببینه...حالا هر چه قدر هم که گروهی و فان باشه...با این حال مسلما از فردا توی دانشگاه با مشکلاتی مواجه هستید از حرفهای دوستان که حالا خوب این قضیه مهم نیست تا حراست دانشگاه و خانم های فاتی کوماندو برادران  دفتر ب30ج ...
شخصا با اینکه دوستان زیادی توی دانشگاه داشتم و دلم برای تک تک اونا یک ریزه میشد و الانم واقعا شده...و دوست داشتم که تک تکشون توی اون GoodBye پارتی باشند..با این حال مسلمه که نظر اکثریت جمع و مخصوصا دوستان دختری که بودند در درجه اول اهمیت قرار داشت و ا زکنترل میل باطنی هر شخص جدا بود...شاید حق داشتند که تنها در کنار کسانی باشند که بهشون اعتماد دارند و این اعتماد حاصل یکی دو روز نبود یک سلام و دوسلام نیست...بلکه حاصل چند ماه زیرنظر گرفتن رفتار همدیگر بود ... بدیهی که این قضیه برای پسرها هم دقیقا صدق می کرد و خوب دوست نداشتند دختران خاصی در این مراسم هر چند کوچیک و ساده باشند تا اصطلاحا جمع خودمانی باشه...
این چند پاراگراف رو تنها به این دلیل نوشتم که توقع کاذب دوستانی که فکر می کنند میباست در این جمع باشند رو برطرف کرده باشم و بدونند دلیلش چیست و هیچ ربطی به رابطه دوستی ما نداره...شخصا تو اون مراسم کسانی نبودند مثل دوستم امین ثابت مثل دوستم سجاد راشدیان و! مهمتر از همه مثل دوست خیلی خوبم امید رفیعی که به حق اگر 3 تا دوست پسر تووووپ تو شیراز داشته باشم دومیش امیده!!...6 ماه شیراز بودم شب نشد به این بشر بزنگم بگم...که بیا بریم پیتزا فلان یا فلان جا...بگه نه!! و خلاصه خیلی شدید دوسش دارم برای همینم همون روز از وقتی که فهمیدم تو ذهنم برنامه ریختم که حتما بعد مراسم ببینمش و آخر هم دیدمش و عکس و.. (باور کنید وقتی اینارو مینویسم آنچنان آه سوزناکی می کشم که خودمم باورم نمیشه! که اینقدر دلم برای یک نفر تازه پسر!:دی تنگ شده باشه به خدا دوست دارم یک پاراگراف اختصاصی درباره امید بنویسم که هر بار چقدر عجیب بود..وقتی روبه روی من میشست و با صدای فوق العادش میگفت: یاشار این پروژه تاکسی! رو نمیخوای استارت بزنی؟ :دی)..

پ ن2: * اولی مربوط به این بود که بنده بعد از اون روز آخر (گودبای پارتی) دو سه روز قبل از پروازم یه سفر کوتاه 6 7 ساعته به شیراز داشتم...که باقی وسایل مونده رو جمع کنم و ..آپارتمانم رو تخلیه و تحویل بدم...که اون روز SaLaR عزیز لطف کرد اومد کمکم که وسایل رو کارتون کنیم و چند ساعت بعد هم Schnitzer (عارف) اومد و اونم کلی کمک کرد!...و جای شما خالی از طبقه سوم! یک تست پرتاپ تشک هم انجام دادیم تا سه طبقه رو از پله پایین نبریم که متاسفانه موفقیت آمیز نبود و بسته بندی تشک پاره و و تشک به روی چمن جلو آپارتمان ...سقوط کرد ساعت های بسیار خوب و تلخ و واقعا نارحت کننده به واسطه دوری از این دو دوست خیلی عزیزم...:x و مثل همیشه تا ترمینال  و تا آخرین لحظه همراهیم کردند و هی... چه میشه گفت...فقط.. :love

موضوع 2 پست شایدم یک پست آینده؟

1: پست بعد احتمالا! در رابطه با ایمیل هاییست که یکی دو هفته است از افرادی نسبتا ناشناس و خیرخواه و صلح طلبی!! دریافت می کنم...که البته مطمئنا درراستای اخراج شدن یکسری مدیران بخش یا نمیدونم بالاتر..و جابه جایی ها در سایتی دیگر هست.. و این وسط چه ربطی به من داره؟ خدا میدونه!..و این درخواست هایی که از من میشه خیلی عجیب! و آزار دهنده هست و نیاز به یک پاسخ محکم داره...حالا ببینم چی میشه..چون لازم نیست که همیشه به نیاز ها پاسخ داد!

2: یک پست اختصاصی در رابطه با داستان یکی از برخودهام با یکی از مسئولین ظاهرا مهم دربحث دوبلاژ طی یکی از پروژه های تصویری گروه دارم...ایشون به من و کست بیت چنل و بچه های گروه بیت که حالا تک تک دیگه اسم نمی برم + MiLaD و  HoDa  و Behnam.r و Mehrzad (9movie) و  کلا کسایی که سعی می کنند روی نت یک کار بی چشمداشت انجام بدند سلام ویژه رسوندند و پیامی دادند که باید عرض کنم و نقد!...

موفق و پیروز باشید
یاشار