سلام!

یاشار: وجدان عزیز چرا کاری می کنی که اینقدر بنویسم و پست هام طولانی بشه؟

وجدان یاشار: بابا این همه حرف مونده...نمیشه که مثل لاست سیزن به سیزن بزنی آخر هم ماسمالی کنی! باید دو سه پست هی اینطوری بنویسی تا کمتر شه..و اصلا هم راه نداره...هرچی بخوای حذف کنی به حق مطلب جفا کردی ...جناب یاشار! وبلاگت Twitter که نیست 150 یا 160 کاراکتر مصلحتی بنویسی که آپ کرده باشی و توجیه کنی بگی مینیمال نوشتی!! هر چند پست یکبار مورد نداره ولی نه همیشه! اونطوری بعد از چند وقت وبلاگت شده شبیه شیر پاستوریزه ای که زمان خودش خوشمزه بوده ولی الان اونقدر کپک زده و سبز شده که بعد از جند وقت معناش رو از دست میده و قابل تشخص نیست...چرا که اون سفیدی در تاریخ خودش معنا داشته! و الان که شرایط فرق کرده..دیگه اون مینیمال کاربرد نداره!..اینجا چیزی شبیه دفتر خاطراتت هست!! پس بهش اهمیت بده ...اصلا ببینم یاشار بی شعور! به تو چه!؟ نمیخوای و حوصله نداری بخونی! نخون! مجبورت کردم؟

یاشار: وجدان عزیزم شما به روح اعتقاد داری؟

خوب با این توضیح گویا   بگم که این پست در ادامه پست قبل است....و اگر حال خوندن ندارید میتونید از خوندن پ ن ها صرف نظر کنید زیرا صرفا مطالب تکمیلی هست! اما خوندن عنوان دو پست بعد رو که پایان مطلب نوشتم شدیدا توصیه می کنم ..

روزهای آخر ایران...روزهای بسیار تلخ و شیرینی...بود..تلخ به واسطه اینکه یک دفعه در کمال ناباوری هر چقدر هم که آماده شده باشی باز هم زمان اونقدر سریع و با استرس می گذره و این سرعت زیاد اتفاقات و خداحاظی هایی که خودتم باورت نمیشد داری انجام میدی ...این تلخ بودن رو رقم میزد...شیرین هم بود...آره..شیرین...چون که ظرف یک شب...وقتی که با فلان دوست بودی..کل خاطرات شیرین این چند ماه رو با هم مرور می کردید و این واقعا لذت بخش بود...

به واسطه رشته ام (مهندسی نرم افزار) 6 ماه آخر رو در شیراز بودم...و تازه دو سه ماهی بود که یخ بچه های شکسته بود و ...به قول معروف اکیپمون منسجم شده بود ...البته کلا تمام اون 6 ماه بهترین دوران من از لحاظ تحصیلی و زندگی اجتماعی بود!!! به معنای واقعی کلمه!...اما خوب سه ماه آخر واقعا خوش گذشت ...
و هنوز هم باورم نمیشه که دیگه کنار اون دوستای دختر و پسر واقعا دوست داشتنی که داشتم نمی تونم باشم...میدونید همیشه...دوست بهترین چیزی که یک انسان میتونه تو زندگی داشته باشه...و دوست دانشگاهی کلا ویژه تر هست...کسی که با نهایت اختلاف سنی دو سه سال... یا هم ترم خودت هست یا بالاتر یا پایین تر...و نکته اینجاست که این دوست همه اون چیزی که تو زندگی درسی خودت که مطمئنا بخش عمده از دغدغه زندگیت رو دربر گرفته با تو شریک هست...و حس اینکه تو این مورد تنها نیستی...به آدم احساسی مثل  امنیت خاطر می دهد...نمی دونم چرا ولی ..از استرست کم می کنه و این خودش باعث میشه زندگی برات زیبا تر باشه..و راحتر به اون اصطلاحا Passion و علاقه خودت بپردازی...

من دوستای خیلی خوبی تو شیراز داشتم..چه دختراش چه پسراش همه یونیک و تک بودند و الان به تک تکشون افتخار می کنم دلم برای همه دوستان پسر که خودمون ورژن جدید JackA-S^^^-S می نامیدیم! خیلی تنگ شده...دوستان دختر هم که جای خود دارند و در واقع دختر شیرازی! که دیگر جای شرح و تفصیل نداره و از قدیم در ادبیات ترانه سریان ما  جا داشته و به جمالات و کمالات این گونه بشری همه آگاه هستیم مطلبی که شخصا توی این چند ماه از این گونه خاص متوجه شدم اینه که جدا از بحث اون جمالات... قلب بسیار مهربون و پاکی دارند...

خلاصه همیشه گفتم.... اگر یک ماه دیگر شیراز درس میخوندم.. به قول آقای ماهی صفت...شاید وصلت می شد شب می ماندیم دیگه..

این دوستان عزیزم روز آخری که بنده به طور رسمی* شیراز بودم لطف کردند و دور هم جمع شدیم و یک اصطلاحا Goodbye پارتی چند ساعته به مناسبت راحت شدن بچه ها از دستم  :دی برگزار شد...البته خبر خاصی نبود یکم راحت بودیم و آهنگ و کیک و قر و شوخی و خنده و ...همش فان و خوش گذرونی و خالی کردن انرژی...
بعله! خلاصه دوستان لطف کردند و طی مراسمی یک کیک خیلی  خوشمزه! هم گرفتند همون که اول پست عکسشو می بینید...و بماند که چقدر خوش گذشت و شیرین بود و لذت بخش ..اون چند ساعت ...وقتی مثلا فلانی یک دفعه می اومد داخل و اصلا انتظار دیدنش رو نداشتی و اینکه چقدر یکدفعه خوشحال شدم و ...و چقدر هم تلخ بود..اول کار هم من یک خطبه یک دقیقه ای خوندم! که خلاصش اینه که : من دوران دبیرستان زیاد جالبی نداشتم و الان به جز چند تا آثار باستانی خوب و سالم (مثل آرش و یکی دو تای دیگه) از اون دوران با کسی رابطه زیادی ندارم..زیاد ازشون خوشم نمی اومد...با مد من سازگار نبودند....اگرچه با همشون دوستم و اگرم همدیگر رو ببینیم کلی...ذوق می کنیم اما..خوب...از بچه های تهران هم که خوب هما و رضا و مریم  یادگاری های دوران دبیرستان هستند...و دم همشون گرم..خلاصه اینکه این 6 ماهی که شیراز بودم یک بخش بزرگی از بهترین خاطرات زندگی شخصی منو تشکیل میده و دوستانی که باهاشون آشنا شدم...همیشه تو قلبم می مونند و به همه شون افتخار میکنم...

[ در همین هنگام یک بادکنک روی شوخی به سوی بنده پرتاپ می شود که بنده هم روی شوخی ازشون درخواست پرتاپ گوجه فرنگی می کنم :دی ]

بدیهی هست که برای خوندن ادامه پست باید روی Continue Reading کلیک کنید؟!